« هيچ بنده‌اى به بهشت داخل نمىشود ، مگر آن كه دو حورى از حوريان بهشت در پايين پايش مىنشينند و براى او به آوازى خوش مىخوانند . آوازى كه پريان و آدميان به زيبايى آن نشنيده‌اند . اين آواز مزمار شيطان نيست ، بلكه همه تمجيد و تقديس خداوند است » . از ابو الدرداء روايت شده كه گفت : رسول خدا با مردم سخن مىگفت پس از بهشت و نعمتهاى آن ياد كرد و از زنان خوبروى و ديگر نعمتها در ميان قوم اعرابيى بود روى زانو نشست و پرسيد : يا رسول اللَّه آيا در بهشت آواز و ساز نيز هست ؟ حضرت فرمود : « آرى اى اعرابى . در بهشت نهرى است كه در دو سوى آن مغنيان خوبروى و باكره نشسته‌اند و آواز مىخوانند . با چنان صدايى كه مردم هرگز مانند آن را نشنيده‌اند و اين برترين نعمتهاى بهشت است » . « 5 » غنا در بهشت نعمتى است افزون بر نعم مادى كه مؤمنان از آن بهره‌مند مىشوند ، چون خوردن و آشاميدن . در آنجا نعمتهاى معنوى هم هست كه روح از آن لذت مىبرد يكى از آن نعمتهاى معنوى اشباع قلب است از ذكر خدا و معرفت او و محبت او . البته آواز خوش همه لذت معنوى نيست بلكه اگر انسان را به فكر و علم و ياد خدا سوق دهد در آن صورت هم لذت جسمانى است و هم روحانى از اين رو در حديث پيشين آمده بود كه سماع برترين نعمتهاى بهشت است به هنگامى كه حوريان در تقديس و تمجيد خداوند نغمه مىسرايند . همچنين بزرگترين لذات مؤمن در دنيا نماز است و مناجات با خداست . رسول اللَّه ( ص ) مىفرمايد : / 29 « در دنيا زنان و بوى خوش را دوست دارم ولى روشنى چشم من نماز است » . « 6 »

--> ( 5 ) - تفسير نور الثقلين ، ج 4 ، ص 171 . ( 6 ) - الخصال ، شيخ صدوق ، ص 165 .